همه درختان شکوفه داده اند.
+جای همه ی دوستان خالی. :)
زبان دریچه ی افکار و اندیشه های ماست.
منظورم از زبان اینجا کلماتی هست که به زبون میاریم یا می نویسیم.
قدرت کلمات اعجاب آوره.
برای ما مسلمون ها هم که ویژه هست اصلا.
بزرگترین معجزه ی پیامبر ما از جنس "کلمه" هست.
کلمات میتونن ما رو از سرگردانی نجات بدن، اگر از زبان یک راهنمای شفیق باشن.
کلمات میتونن به ما احساس تعلق و خواستنی بودن بدن، وقتی از زبان کسی که عاشقمونه شنیده میشن.
کلمات میتونن به ما احساس آرامش بدن، وقتی از زبان دوستمون در مقام دلداری بیان میشن.
و همین کلمات گاهی میتونن چنان به ما زخم بزنن که تا همیشه جاش بمونه...
اگر اشتباه نکنم امسال دهمین سالی هست که من اعمال لیله الرغائب رو به جا میارم
و باز تا اونجایی که یادمه، فقط یک بار حاجت گرفتم توی همه ی این سالها.
حاجتم این بود که برنامه ی کربلامون به مشکلی برنخوره و مشرف بشیم که شدیم.
به جز اون فکر کنم من رکورد دار دعاهای مستجاب نشده ی لیله الرغائب برای خودم هستم اقلا!
امسال هم راستش آرزوی خاصی نداشتم! ( آرزوی مقدم بر همه ی آرزوهای ما رو فاکتور بگیرید البته!)
از هفته ی قبل هم به همه گفته بودم که امسال اعمال اولین جمعه ی رجب تعطیل!
اما این چند روز دیدن حسرت و آرزوهای دوستانم، برام انگیزه شد برای امشب.
و کل هدفم امشب یکی همون آرزوی مقدم بر همه ی آرزوهای ما بود.
و بعد این بود که برای دوستانم دعا کنم که به آرزوهاشون برسن.
دعا کردم که انشالله خدا زودتر جفت دنیا و آخرتشون رو براشون بفرسته.
دعا کردم که زندگی همیشه روی خوشش رو بهشون نشون بده و سختی هاشون کم بشه.
دعا کردم که...
بگذریم...
+ با احترام. یک آدم بی آرزو.